ในทุกวันนี้การที่มีเทคโนโลยีที่พัฒนาไปอย่างรวดเร็วได้ทำให้ชีวิตของเรามีความสะดวกเพิ่มมากขึ้น แต่ในเมื่อมีผลดีก็ต้องมีผลเสีย เพราะสารเคมีหรือว่ารังสีบางอย่างอยู่รอบๆ ตัวเรา นั้นอาจทำให้บางคนที่ไวต่อการสัมผัสรู้สึกไม่สบายได้

นั่นจึงเป็นที่มาของหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเมือง Snowflake ที่ตั้งอยู่บริเวณขอบของรัฐแอริโซน่า ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของผู้ที่เจ็บป่วยทรมานต่อสารเคมีต่างๆ หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า “ผู้แพ้ชีวิตสมัยใหม่” ซึ่งผู้ป่วยเหล่านี้เป็นโรคเรื้อรังที่แพ้ต่อสารเคมีและเทคโนโลยีในปัจจุบัน

อาการบางอย่างของผู้ที่ป่วยเป็นโรคนี้ก็คือ จะรู้สึกไม่สบายตัว ในบางรายอาจมีร่างกายที่ทรุดโทรมไปเลยอย่าง มีอาการคลื่นไส้รุนแรง ไมเกรน เป็นโรคหวาดระแวง และวิงเวียนศีรษะในบางครั้ง

 

 

สาเหตุที่ทำให้พวกเขามีอาการเหล่านี้ พวกผู้ป่วยได้บอกไว้ว่าเป็นเพราะสารเคมีและเทคโนโลยีสมัยใหม่ต่างๆ ที่อยู่รอบตัวพวกเขา อย่างเช่น น้ำหอม เส้นใยสังเคราะห์ในเสื้อผ้าหรือหมอนมุ้ง สารกำจัดศัตรูพืชทั้งหลาย รวมถึงอินเทอร์เน็ตแบบไร้สายหรือ Wi-Fi ด้วย

ซึ่งหมอส่วนมากลังเลที่จะประกาศว่าอาการเหล่านี้เป็นโรคชนิดหนึ่ง เพราะว่ามันขาดหลักฐานทางวิทยาศาสตร์แต่พวกเขาจะเรียกว่า อาการจิตทางสังคมที่ก่อให้เกิดอาการทางกายภาพอย่างฉับพลัน ด้วยเหตุเหล่านี้ ผู้ป่วยเหล่านี้จึงไม่สามารถหาความช่วยเหลือทางการแพทย์สำหรับโรคที่พวกเขาเป็น และต้องหาที่อยู่ใหม่เพื่อเป็นการรักษาตัวเอง

เนื่องจากสาเหตุเหล่านี้ทำให้ในปี 1998 ผู้แพ้ชีวิตสมัยใหม่ทั้งหลายจึงได้ตัดสินใจที่จะกำหนดสุขภาพของพวกเขาด้วยมือตนเอง โดยพวกเขาได้ย้ายไปในเมืองทะเลเล็กๆ ในเมือง Snowflake

 

 

Bruce McCreary ผู้บุกเบิกที่นี่เป็นอดีตวิศวกรไฟฟ้าได้ตัดสินใจทิ้งบ้านของเขาในเมือง Mesa หลังจากที่เกือบจะพิการจากการสัมผัสสารเคมีในโรงงานผลิตสารเคมีที่เขาทำงาน ต่อมาช่วงต้นๆ ปี 1990 ก็มีผู้ป่วยทางสังคมอีกกว่า 30 คนเข้ามาสมทบกับเขาด้วย และได้เกิดเป็นเมืองๆ หนึ่งในที่สุด

ผู้อยู่อาศัยคนอีกคนที่ป่วยเป็นโรคนี้ชื่อว่า Susie Molloy ได้เข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ปี 1994 โดยเธอเริ่มมีอาการของโรคนี้ตั้งแต่ปี 1970 เป็นต้นมา ซึ่งในตอนนั้นเธอกำลังเรียนที่โรงเรียนแห่งหนึ่งอยู่

โดยในตอนแรกแพทย์ก็ไม่สามารถวินิจฉัยโรคได้ แต่ในภายหลังเธอก็พบว่าเธอป่วยต่อสิ่งแวดล้อมต่างๆ และเธอได้รับการติดต่อให้มาที่นี่เพราะว่ามีอากาศที่บริสุทธิ์ เธอจึงตัดสินใจมาอยู่ที่นี่ในเวลาต่อมา

 

 

“สำหรับฉัน การพัฒนาการต่างๆ ล้วนแล้วแต่เป็นรังสีทั้งนั้น เมื่อคุณออกจากรถยนต์ คุณจะรู้สึกดีขึ้น คุณสามารถเดินได้โดยไม่ต้องการถังออกซิเจน สำหรับผู้ป่วยแบบฉันนะ”

“จริงๆ แล้วฉันไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่หรอก แต่ร่างกายของฉันบอกว่ายังไงก็ต้องมา” Susie กล่าว

ในตอนนี้ทั้ง Bruce และ Susie รวมทั้งคนอื่นๆ ในหมู่บ้านก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข แต่พวกเขาก็ยังมีความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยที่เปราะบางของชุมชนแห่งนี้ ซึ่งนี่เป็นเหตุผลที่พวกเขาระวังที่จะชวนคนใหม่ๆ เข้ามาอยู่ด้วยนั่นเอง

 

ที่มา: odditycentral

Advertisement

คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้บ้าง...