หมาโกลเด้นตื่นเต้นดีใจ ได้เจอตัวการ์ตูนในดิสนีย์แลนด์ที่เป็นโกลเด้นเหมือนกัน

เจ้าหมาคงไม่รู้จักตัวการ์ตูนดิสนีย์หรอก แต่พอมันได้เจอเพื่อนโกลเด้นตัวโต (แม้จะเป็นตัวปลอม) มันก็อดทำท่าดีใจที่ได้เจอเพื่อนใหม่ไม่ได้

เจ้า Henry สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์จากเมืองเมืองนาชวิลล์ ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นสัตว์เลี้ยงของ Jessica Paulsen

 

 

Paulsen กำลังฝึกเจ้า Henry ให้เป็นสุนัขบริการอยู่ มันจะได้ช่วยตามไปดูแลเธอซึ่งป่วยเป็นโรคเรื้อรังได้ทุกที่ทุกเวลา

ซึ่งหนึ่งในการฝึกของเจ้าหมาก็คือการพามันไปเจอคนเยอะๆ มันจะได้คุ้นชินกับคน และที่หนึ่งที่เธอเลือกจะพามันไปทำความคุ้นชินก็คือดิสนีย์แลนด์

 

View this post on Instagram

“Now we're on our way. Leave your fears behind us”

A post shared by Henry & Jeѕѕιca (@kinghenryofnashville) on

 

Henry ดูตื่นเต้นมากที่ได้ไปเที่ยวและเจอคนมากมาย แต่ตอนที่มันดูตื่นเต้นที่สุดคงเป็นตอนที่มันได้เจอกับ Dug ตัวละครหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์จากเรื่อง Ups

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเจ้าหมาเคยดูหนังเรื่องนี้มาก่อนรึเปล่า แต่พอเห็นหน้าเจ้า Dug ปุ๊บ Henry ก็ส่ายหางด้วยความดีใจแล้วรีบเข้าไปเล่นด้วยใหญ่เลย

 

 

คนที่แต่งเป็น Dug ก็ไม่ทำให้เจ้าหมาผิดหวังเลย เขาทั้งก้มตัวแล้วทำท่าสะบัดขนตามมัน แล้วก็กลิ้งตัวไปกับพื้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาเองก็อยากเล่นกับมันด้วย

พอได้เห็นหมาโกลเด้นที่เป็นมิตรทั้งตัวจริงและตัวการ์ตูนเล่นด้วยกันด้วยรอยยิ้มแล้ว คนมองก็พลอยมีความสุขไปด้วยเลย

 

เลื่อนดูวิดีโอได้ในสไลด์ภาพ

 

ถึงแม้ว่าจริงๆ แล้ว Henry ควรจะทำตัวเรียบร้อยมากกว่านี้เพราะมันฝึกเป็นสุนัขบริการอยู่ แต่ครั้งนี้คงต้องเว้นให้มันหน่อย พอได้เจอตัวการ์ตูนที่รู้สึกถุกใจแบบนี้เป็นใครก็คงอดใจเล่นด้วยไม่ไหวหรอก

 

View this post on Instagram

The first year of Henry’s life he made leaps and bounds. Every week he learned something new. His second year was slower, learning new commands involved stacking multiple more complex commands on top of each other. It was harder to track his progress and at times it felt like we were in the same place and no longer moving forward as we once had. Being back here in Disney exactly one year later from our first trip has made me realize so much. A year ago Henry wouldn’t sleep, let alone sit still during fireworks. Not even the highest value treats kept his four paws from jumping up on characters. He had to be led quite forcefully to get on rides. He would inevitably bark while waiting in the kennel. Most frustratingly he would not complete a single task, no matter how hard I tried to entice him. Fast forward. Henry sleeps through fireworks. He can successfully meet characters without knocking them over (although this is still not perfect). He’ll board rides quickly and less clumsily. He remains quiet in the kennel (99% of the time) and doesn’t have to be forced in. And there isn’t a single task that he hesitates on. It all happened before my eyes and yet took me so long to appreciate how far we have come. I’m so proud of what Henry has become and incredibly grateful to share my life with him. I don’t know what we would do without each other.

A post shared by Henry & Jeѕѕιca (@kinghenryofnashville) on

 

ที่มา: King Henry of Nashvile, Inspire More

คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้บ้าง...

SHARE
เหมียวไทย เชื้อสายจีน แต่สปีคไชนีสไม่ได้นะจ้ะ

ยังมีเรื่องเด็ดอีกเพียบ.....