เคยไหมที่เวลาเราดูละครแล้วมันมีบทที่ดูแล้วนิยายสุดๆ จนเราคิดว่า เออไอ้แบบนี้มันไม่มีอยู่จริงๆ หรอก…แต่เชื่อเถอะว่าชีวิตจริงๆ คนเรา มันยิ่งกว่าละครหรือในหนังเสียอีก อย่างเช่นเรื่องราวในครั้งนี้

 

ห๊ะ ไม่จริงหรอก!!?

 

เรื่องนี้มันเกิดขึ้นเมื่อตอนที่ Kevin Walsh เด็กหนุ่มวัย 13 กำลังเดินอยู่ในค่ายฤดูร้อนคนเดียว แล้วจู่ๆ ก็มีหญิงสาวน่ารักๆ คนหนึ่งเดินมาพร้อมกับทักว่า “สีดำนี่เข้ากับนายดีนะ”

Kevin ไม่รู้เลยว่าทำไมสาวสวยคนนั้นถึงมาทักทายและพูดคุยกับเขา จนภายหลังทั้งสองได้กลายเป็นเพื่อนกัน ซึ่งก่อนจากทั้งคู่ก็ได้แลกเปลี่ยน AIM (โปรแกรมแชทคล้ายๆ MSN ในยุคแรก) กันไว้ จากนั้นทั้งคู่ก็ได้คุยกันบ้างเป็นระยะๆ

 

 

เวลาผ่านไป Kevin ก็เล่าว่า เขากับเธอไม่ได้คุยกันเป็นประจำ บางทีก็ห่างหายกันไปสักพักด้วยซ้ำ แต่เขาบอกว่าเขาคิดเรื่องของเธอเกือบตลอดเวลา แม้จะไม่ได้คุยกันจนห่างเหินกันไป เขาบอกว่าบางส่วนของเธอยังหลงเหลืออยู่กับเขา…(ละครไหมล่ะ?)

หลายปีผ่านไป Kevin เติบโตและใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป วันหนึ่งเขารู้สึกว่าเขาทนเรื่อยแย่ๆ ที่เข้ามาในชีวิตไม่ไหวแล้ว

เขาตัดสินใจฆ่าตัวตาย ทว่าในช่วงเวลาที่เขากำลังจะลงมือนั้น อยู่ดีๆ ก็มีสายแปลกโทรเขามา เขาบอกว่ามันเป็นช่วงเวลา 5 ถึง 10 วินาทีที่เขาตัดสินใจว่าเขาจะรับสายนั้น ซึ่งคนที่อยู่ปลายสายกับทำให้เขาตะลึงสุดๆ

 

 

Kevin บอกว่าในตอนนั้นเขาตกตะลึงสุดๆ ใครจะคิดว่าเพื่อนสาวที่ไม่ได้คุยกันมาหลายปี อยู่ดีๆ ก็โทรมาหา เขาถามกลับเพื่อนสาวว่าทำไมอยู่ๆ ก็โทรมา เพื่อนสาวก็ตอบกลับว่า เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เธอรู้สึกว่าเธอต้องโทรเดี๋ยวนั้น

ทั้งคู่คุยกันอยู่พักหนึ่งจน Kevin บอกว่าเขาจะไปแล้ว เขาจะจากโลกนี้ไป แต่เพื่อนสาวกลับห้ามเขาไว้ และบอกว่าห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาด จากนั้นพวกเขาก็พูดคุยกันและสัญญาว่าจะคุยกันอีกในวันถัดไปพร้อมกับจะออกไปเที่ยวด้วยกัน

 

 

นับแต่นั้นมา Kevin ก็เขียนบันทึกเรื่องราวทั้งหมดลงในกระดาษบอกเล่าความรู้สึกทั้งหมดลงไป จนกระทั่ง 10 ปีผ่านไป วันที่ทั้งคู่รอคอยก็มาถึง ทั้งคู่ได้ตกลงแต่งงานกัน และจะใช้ชีวิตร่วมตลอดไป…

 

.

 

มันอาจเป็นโชคชะตาหรืออาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ที่ทำให้เขาได้พบกับนางในดวงใจอีกครั้ง และเป็นเธอนี่เอง ที่ทำให้เขาไม่ตัดสินใจทำอะไรโง่ๆ ลงไป แล้วคุณล่ะ คิดว่านี่คือความบัญเอิญ หรือโชคชะตากำหนดมาแล้ว?

 

ที่มา buzzfeed

Advertisement

คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้บ้าง...