เคยได้ยินคนพูดมาหลายครั้งว่าหากวันใดที่คุณสูญเสียอวัยวะในร่างกายไปสักอย่าง อวัยวะส่วนอื่นๆ จะพัฒนาความสามารถขึ้นเพื่อให้ทดแทนส่วนที่ขาดหายไป เช่นหากคุณพิการแขน คุณก็อาจจะฝึกฝนการใช้เท้าเพื่อหยิบจับ หรือหากคุณสูญเสียการได้ยิน ดวงตาของคุณก็จะสามารถโฟกัสการมองได้มากกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย

Dan Mancin ก็เป็นหนึ่งในบุคคลผู้พิการทางสายตา นั่นจึงเป็นเรื่องยากสักหน่อยที่เขาต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตในโลกอันมืดมิด แต่นั่นไม่สามารถหยุดความฝันที่อยากจะเป็นนักสเก็ตได้เลย

 

 

Dan ชื่นชอบการเล่นสเก็ตบอร์ดมาตั้งแต่ที่เขาอายุ 7 ขวบ แต่พออายุ 13 ปีเขาก็ได้รับการวินิจฉัยจากหมอว่าเป็นโรคเกี่ยวกับจอประสาทตา และความสามารถในการมองเห็นของเขาก็ค่อยๆ ลดลง จนบอดสนิทในวัย 22 ปี

จากสภาวะที่เจออยู่ Dan บอกว่าเขาแทบจะไม่สามารถออกไปไหนมาไหนได้เลย ต้องอยู่แต่ในบ้านตลอดเวลา และหากไปไหนโดยไม่มีคนไปด้วยเขาก็อาจจะหลงทางได้เลย นั่นเลยทำให้เขาเกิดความเครียดและกลายเป็นโรคซึมเศร้าอยู่พักหนึ่ง

“ด้วยการสูญเสียการมองเห็นและไม่ได้เล่นสเก็ต ซึ่งมันเป็นสิ่งที่มีความสำคัญกับผมมาก มันทำให้ผมรู้สึกอ้างว้าง” Dan กล่าว

 

 

แต่ด้วยความหลงใหลในสเก็ตบอร์ดทำให้เขาลุกขึ้นออกไปเล่นอีกครั้ง แม้ว่าจะมองไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม ถึงจะหกล้มเจ็บตัวอยู่บ่อยๆ แต่มันก็ทำให้เขาได้เรียนรู้อย่างช้าๆ “ผมเริ่มฝึกฝนอย่างช้าๆ และเริ่มต้นทำสิ่งที่ผมเคยทำได้ตอนที่มองเห็นปกติ ผมเริ่มกลับมามั่นใจในตัวเองอีกครั้ง” Dan กล่าว

ตลอดเวลาที่พยายามฝึกเล่น เขาใช้ไม้คลำทางคอยแตะพื้นอยู่ตลอดเพื่อให้รู้ว่าพื้นผิวด้านหน้าเป็นเนิน เป็นราวเหล็ก หรือเป็นขอบสนาม

 

 

การได้กลับมาเล่นสเก็ตบอร์ดอีกครั้งถือเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับคนตาบอดอย่างเขา เพราะมันทำให้เขาเลือกที่จะแสดงความเป็นตัวตนของเขาให้ผู้คนได้เห็น

Dan ได้สร้างอินสตาแกรม @danthemancina ขึ้นมาและแชร์คลิปการเล่นสเก็ตของเขา เพื่อเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นๆ ว่าแม้แต่คนตาบอดอย่างเขาก็สามารถเล่นกีฬาผาดโผนแบบนี้ได้

 

.

 

และนอกจากคลิปเล่นสเก็ตแล้ว ยังมีภาพของเขาทำกิจกรรมอย่างอื่นด้วย เช่นเล่นรถไฟเหาะ เล่นสกีหิมะ หรือเล่นกีตาร์

 

.

 

ที่มา danthemancina , independent

Advertisement

คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้บ้าง...

เหมียวฟิ้น ผู้ชื่นชอบการดูหนังเป็นชีวิตจิตใจ ดูได้ไม่เลือกเวลา ไม่เลือกแนว ชอบอัพเดทตัวเองตลอดเวลา ติดโซเชียลเป็นที่สุด เข้านอนและตื่นมาพร้อมกับนิตยสารภาพยนตร์ที่วางไว้หัวเตียง ไม่ดุไม่กัดและขี้อ้อนเป็นที่สุด